Het bekende Ferrari logo heeft aan de bovenzijde groen-wit-rode banen; de Italiaanse driekleur maar dan horizontaal. Tegen een gele achtergrond is een zwart, steigerend paard afgebeeld. Vaak staan daaronder de letters ‘S’ en ‘F’ afgedrukt, voor Scuderia Ferrari. Dat is het Formule 1-onderdeel van Gestione Sportiva, de racedivisie van Ferrari.

Logo
Er circuleren verschillende theorieëen over de afkomst van het logo. Duidelijk is dat Enzo Ferrari het steigerend paard overnam van graaf Francesco Baracca. Deze nationale held had gedurende de Eerste Wereldoorlog het zwarte paard op zijn vliegtuig laten schilderen. Zijn luchtmachtdivisie was deel van de cavalerie en Baracca had de reputatie van beste ruiter. Ook bezat zijn adelijke familie veel paarden.

Een alternatieve verklaring luidt dat graaf Baracca het paard overnam van een neergeschoten Duitse piloot, die het als het wapen van Stuttgard had aangebracht op zijn vliegtuig. Dit is een interessant idee, omdat ook het uit Stuttgard afkomstige automerk Porsche het steigerende paard in het embleem heeft. De naam Stuttgard is een verbastering van het Duitse woord voor ‘stoeterij’ of paardenfokkerij – wat in het Italiaans weer ‘Scuderia’ heet.

De moeder van de gesneuvelde Baracca was in 1923 getuige van de overwinning die Enzo Ferrari met zijn Alfa Romeo op het Savio circuit behaalde. Zij suggereerde dat wanneer Enzo het paard op zijn auto zou zetten, hij meer zou winnen. Pas in 1932 gaf Alfa toestemming aan Enzo om, tijdens de 24-uurs race in Spa, het ontembare paard als eerbetoon aan de oorlogsheld te gebruiken. Wel plaatste Enzo Ferrari het paard voor een gele achtergrond, de kleur van zijn geboorteplaats Modena.

Historie
Enzo Ferrari was dus begonnen als (test)coureur bij Alfa Romeo. In de functie van teammanager richtte hij in 1929 de stichting Scuderia Ferrari op. Hiermee behaalde hij vele overwinningen. Bij zijn vertrek in 1938 werd overeengekomen dat vier jaar lang de naam ‘Ferrari’ niet mocht worden gebruikt voor de racerij of raceauto’s. Daarop richtte Enzo het bedrijf Auto Avio Costruzioni (Auto Luchtvaart Constructie) op, de voorloper van het Ferrari bedrijf (per 1945).

Pas in 1947 werd de eerste echte Ferrari auto gemaakt: de Ferrari 125 S. De motor had 1497 cc, twaalf cilinders en 24 kleppen. Hij had een vermogen van 118 pk bij 6800 toeren per minuut. De auto sprintte van nul tot honderd kilometer per uur in acht seconden, en bereikte een top van 155 kilometer per uur. Al snel volgde de eerste raceoverwinning.

Formule 1
Het was het begin van een lange reeks triomfen van het merk Ferrari. Het overwon op stratencircuits als de Mille Miglia en Targa Florio, in lange-afstandraces als Le Mans en natuurlijk in de Formule 1 (F1). In de Grands Prix (GP) behaalde Ferrari meer overwinningen dan ieder ander team. Het begon al in 1951, toen José Froilán González voor Ferrari de Britse Grand Prix won. De twee jaren erna werd Ferrari met Alberto Ascari en zijn Ferrari 500 wereldkampioen.

Eén van de meest succesvolle F1-wagens aller tijden was de Ferrari F2002. Het model won zes van de twintig GP-races in 2002 en 2003. Zowel de eerste als laatste race (Brazilië, San Marino) waren succesvol, met Michael Schumacher achter het stuur. Even geslaagd – en met dezelfde piloot – was de verder ontwikkelde F2004, met V10-motor. Het Ferrari-team won ook verschillende constructeurstitels, in 2008 nog.

Onder leiding van Ferrari werd het F1-circuit ‘de Mugello’ opnieuw vormgegeven. Het was oorspronkelijk een stratencircuit (Enzo Ferrari behaalde er in 1921 nog een overwinning in de Alfa Romeo klasse 4500). Tegenwoordig is het vijfduizend meter lange circuit door bossen en heuvels bestemd voor Formule- en Gran Turismo (GT)-races. Het is tevens het testcircuit van Ferrari F1, naast andere motorsportfabrikanten.

Ferrari is de enige constructeur die de hele geschiedenis van de Formule 1 deelneemt aan het kampioenschap, al vanaf het eerste jaar in 1950. Toch overwoog het merk in 2009 ermee te stoppen. F1-organisator FIA voerde het gebruik van een standaardmotor in, hetgeen volgens Ferrari ‘compleet indruist tegen de ideeën die schuilgingen achter de oprichting van de Formule 1: de technologische ontwikkeling die voorop staat’. Uiteindelijk presenteerde het merk als eerste een nieuwe F1-wagen die voldeed aan de nieuwe regelgeving. Het was de F60, verwijzend naar Ferrari’s 60-jarige deelname.

F40
Met de Ferrari 250 Testa Rossa uit 1958 werden veel overwinningen werden behaald: de 1000 Mijl van Buenos Aires, de 12 Uur van Sebring, de Targa Florio en de 24 Uur van Le Mans. Het ‘rode hoofd’ van de naam verwees naar de roodgekleurde cilinderkoppen.

De laatste sportwagen die werd gebouwd onder leiding van Enzo Ferrari was de F40 (1987). Omdat bij deze auto alles alleen maar om prestatie draaide, ontwierp carrosseriebouwer Pininfarina een lichte body zonder comfort of luxe. De motor daarentegen werd gevoed met 487 pk. Het was de eerste productiewagen die de magische grens van de tweehonderd mijl (322 kilometer) per uur overschreed.

Met een aangepaste motor van 780 pk haalde de wagen zelfs 380 kilometer per uur. Tot op vandaag de dag is de F40 nog steeds één van de snelst accelerende auto’s ooit. Van nul tot honderd kilometer per uur wordt bereikt in slechts 3,8 seconden. Bij het vijftigjarige Ferrari jubileum kwam de F50 uit, voor wegrijders die het supersport F1-gevoel van de F40 wilden beleven in een cabrio.

Klassieke modellen
Van de Ferrari 250 GTE is het grootste aantal (950 stuks) geproduceerd. Tot de meest bekende modellen uit de 250-serie (1952-1954) behoort de legendarische 250 GTO. Van elk type uit de 250-serie zijn nog één of meer auto’s aanwezig in Nederland. Ons land heeft relatief het grootste aantal klassieke Ferrari’s ter wereld.

Verwant aan de 250-serie was de Testa Rossa. Deze klassiekers worden vaak geveild voor meer dan zes miljoen euro. In 1984 kwam een GT-uitvoering uit. Pininfarina voegde de kenmerkende luchtsleuven in de deuren toe aan het sportmodel. De nieuwe Testarossa werd een jaren ’80-icoon, onder meer bekend van de televisieserie Miami Vice.

Huidig assortiment
Heden brengt Ferrari verschillende Berlinetta’s (tweezits sportcoupé‘s) met V8-motor op de markt. De sportcoupé F430 is in 2009 vervangen door de Ferrari 458 Italia. Hiervan komt nog een open model (‘spider’) op de markt. De 599 GTB Fiorano uit 2006 is een hedendaagse interpretatie van GT-klassiekers. Het model is vernoemd naar de 5.999 cc inhoud van de motor; net als die in de 612 Scaglietti een V12.

De 599 GTB Fiorano kent diverse speciale varianten. De 599 HGTE is extra sportief en de 599 GTO is de snelste straatauto die Ferrari ooit heeft gebouwd. De dubbele ‘X’ in de naam van het technologisch hoogstandje 599XX verwijst naar het ‘laboratorio tecnologico’-klantenprogramma. Selecte klanten mogen de geavanceerde technologie uittesten op het circuit – om de auto daarna weer bij Ferrari achter te laten.

De vierzitter 612 Scaglietti heeft een volledig alluminium carrosserie en een Tractie- en Stabiliteitscontrole (TSC) die alle veiligheidssystemen bedient. De naam refereert aan Carozzeria Scaglietti, het Ferrari programma om de auto bij aankoop te laten personaliseren.

Michael Schumacher
In 2009 verscheen de Ferrari California. Nieuwigheden in deze Grand Tourer waren directe inspuiting van de V8-motor en de optie voor een zeventraps automatische transmissie met dubbele koppeling. De coupé-cabriolet kost een kwart miljoen euro.

Michael Schumacher, voormalig F1-coureur bij Ferrari en zevenvoudig wereldkampioen, was nauw betrokken bij de ontwikkeling van de F430 Scuderia en de California. Terwijl bij de F430 de nadruk lag op het behalen van topprestaties, stond bij de California het rijplezier voorop. Een innovatie uit de F430 was de ‘manettino’, een draaiknop op het stuur waarmee zaken als ophanging en schakelsnelheid eenvoudig kunnen worden geregeld door de bestuurder.

Hybride
In het tweede decennium van deze eeuw worden nieuwe modellen verwacht van de 612 Scaglietti en de 599 cabrio. Ook wordt een nieuwe Enzo verwacht op basis van de lichtgewicht constructie van de Millechili Concept. De auto’s worden geschikt gemaakt om ook op bio-ethanol te rijden, zodat Ferrari haar doelstelling hoopt te behalen om tegen 2012 de CO2-uitstoot van het gehele gamma met 40 procent te verminderen.

Ook ontwikkelt Ferrari een hybride auto. Deze zou een 4×4-aandrijving krijgen waarbij de brandstofmotor het ene paar wielen aandrijft en de elektromotor het andere paar. Indien Ferrari dit realiseert wordt dit een eenvoudiger en goedkoper hybride-aandrijving dan die van de concurrenten.

Vooralsnog heeft het merk een ‘mild hybrid’ prototype van de 599 GTB getoond, de HY-Kers, waarbij de wielen conventioneel worden aangedreven door de brandstofmotor en de elektromotor bij acceleratie een extra boost geeft. De experimentele HY-Kers laadt de batterijen weer op met de kinetische energie die vrijkomt bij het remmen. Dit Kers-systeem (‘Kinetic Energy Recovery System’) is bekend uit de Formule 1.

Cinema
Snelle Ferrari’s hebben altijd een grote rol gespeeld in de filmwereld. Zowel op het witte doek als in hun privé levens verschenen vele filmsterren in een Ferrari. Denk aan Sophia Loren, Zsa Zsa Gabor, Alain Delon, Gregory Peck en Sharon Stone. In de film The Contempt (1963) had Brigitte Bardot het voorrecht te mogen racen in een 250 GT Spider. Ingrid Bergman kocht voor zichzelf een unieke Berlinetta 375 Mille Miglia.

De Ferrari lifestyle is ook bereikbaar voor mensen zonder grote portemonnee. Van het merk worden kleding en schoenen, accessoires, modelautootjes en vele memorabilia verkocht.

Pretpark
Ferrari is gevestigd in Maranello nabij Modena. Daar is ook het museum Galleria Ferrari te vinden. Op 2.500 vierkante meter oppervlakte vindt men zo’n veertig – wisselende – raceauto’s van de straat en het circuit, Gran Turismo’s en prototypes uit heden en verleden. Ook te zien zijn allerhande motoren en de originele inrichting van Enzo Ferrari’s kantoor.

Voor de liefhebbers op zoek naar de ultieme kick opent in 2010, naast het nieuwe GP-circuit in Abu Dhabi (Verenigde Arabische Emiraten), het pretpark Ferrari World. Bezoekers kunnen onder meer in een F1-achtbaan (‘de snelste Ferrari ter wereld’, in 2 seconden van 0-100 km/u) en een zeventig meter hoge G-force toren. Een bezoek zal niet compleet zijn zonder de pitstraat waar bezoekers zelf een wiel kunnen verwisselen.