Autokopen.nl Snel gevonden!

Door: Willem van den Elskamp

2009-08-10

“Heb jij eigenlijk al een andere auto?” is mij de laatste weken regelmatig gevraagd. Dit naar aanleiding van mijn column over de sloopregeling. Daarin maakte ik verheugd melding van de enorme waardestijging van mijn trouwe Mazda-maatje, dat inmiddels voor nul op mijn balans staat, maar dankzij die sloopregeling toch nog mooi duizend euri waard is. Dus ben ik de afgelopen weken op zoek geweest naar ’iets beters, iets jongers, iets moderners’. Verslagje.

Zo’n column leidt tot veel interessante reacties. Zo liet garagebedrijf ‘De Vette Smeerput’ uit Boerenkoolstronkeradeel mij weten dat er nog wel enkele leuke alternatieven op het erf staan.

Duurtest

Ook diverse PR-mensen van auto-importeurs stuurden een mailtje, sms-je of belden op. Hun teksten varieerden van “Wij zouden het wel leuk vinden als jij in een auto van ons gaat rijden” tot “We hebben nog een auto staan met de kop eraf, die precies voldoet aan jouw wensen”. Mijn tegenwerping dat ik slechts een armlastige freelance journalist ben, werd doorgaans subiet weggewimpeld: “Daar vinden we wel wat op. Wat denk je van een lange-duurtest-regeling?” Nou heb ik al jaren een lange-duurtest-regeling, met die gouwe-ouwe Mazda...

Creditcard

Overigens zijn er ook altijd vriendinnen, die mij onderweg attenderen op auto’s die volgens hen goed bij mij passen. En die mijn motorische wonder uit Japan eigenlijk te min vinden. “Dat vind ik nou een leuke auto voor jou”, krijg ik dan te horen. Waaraan het ligt weet ik niet, maar dat zijn dan toevallig net altijd auto’s, die ik om uiteenlopende redenen (prijs, kwaliteit, model, merk, vormgeving, afschrijving of andere poppenkast) eigenlijk niet zo zie zitten. Wat is dat toch? Misschien heb ik steeds de verkeerde vriendinnen!

Trouwens, ik ben toch meer het type van ‘kleren maken de man’ dan van ‘auto’s maken de man’. Op golddiggers, die hopen dat er aan een vent met een imposante wagen vaak ook een ‘platinum creditcard’ vast zit, zit ik niet te wachten. Ik imponeer liever met ander zaken, zoals – inderdaad – mijn intellectuele, maatschappelijke en sportieve prestaties, voor zover mogelijk.

Corrupt

Eerlijk gezegd ben ik ook een beetje huiverig over al te nauwe zakelijke of vriendschappelijke banden tussen de autojournalistiek en de autobranche. Ben ik als onafhankelijke journalist nog wel geloofwaardig als ik dus op dit soort voorstellen als een lange-duurtest-regeling in ga? Temeer, daar de autojournalistiek toch al niet zo’n fraaie reputatie heeft. Leest u even mee: “Ik ging er altijd vanuit dat de gespecialiseerde autojournalistiek net zo corrupt is als veel ‘reisjournalistiek’: juichende stukjes in ruil voor gratis reisjes en je salaris wordt betaald van de advertenties voor de dingen die jij aanprijst”, aldus Joris Luyendijk eind juni 2009 in de Weekend-bijlage van NRC Handelsblad.

Nou heeft die Luyendijk natuurlijk geenszins de waarheid in pacht. Maar enige prudentie is toch wel geboden. Als we er in ons land al druk over maken dat minister Wouter Bos een verloren Ray-Ban zonnebril van 113 euro declareert (terecht natuurlijk: échte mannen kunnen niet zonder Ray-Ban), dan moet je je als autojournalist niet zo maar in een auto laten ‘tillen’.

Schroothoop

Bij mijn beslissing om wel of niet een andere auto aan te schaffen, spelen trouwens ook ‘sentimental reasons’ een rol. Iedere ochtend als ik in mijn prachtige Hilversumse doorzonvilla de luxaflex optrek, zie ik niet alleen Gooische Vrouwen (al dan niet met hoofddoek) door de straat lopen/fietsen, maar staat ook de blauwgroene Mazda 626 braaf op mij te wachten. Ik ben blij dat hij er staat en het lijkt wel alsof hij ook blij is om mij weer te zien.

Al bijna zes jaar is hij mijn trouwe reisgezel (afgezien van de keren dat ik mij per testauto verplaats). Hij heeft me nooit in de steek gelaten. Zoiets schept een band. Dan ga je toch een beetje aan elkaar hechten. Moet ik die bejaarde bolide nou zomaar naar de schroothoop laten verkassen? Dat doe je zo’n kostelijk karretje toch niet aan. Partir c’est mourir un peu.

Je raakt aan elkaar gehecht. Ik verzorg hem goed. Iedere 400 km wordt-ie weer gevoed met 35 liter LPG. Ieder jaar krijgt-ie een grote beurt in combinatie met de APK-keuring. Ik ken zijn nukken; hij weet van mij dat ik wel eens stoute dingen heb gedaan, waar hij bij was. Maar daar zwijgt hij natuurlijk discreet over.

Duurzaam

Eén van mijn sympathieke collega’s, laten we hem Dick noemen, bezit een hele vloot aan oldtimers. Hij verzorgt ze net zo goed, zoals een ander zijn huisdieren verzorgt. Zijn klassiekers hebben ook allemaal een naam. Zover ben ik nog niet, maar ik begrijp het wel. Oké, mijn vriendelijke vervoermiddel is geen ’onschatbare klassieker’; eerder ’ouwe meuk’. Maar of het nou wel zo duurzaam is, om een auto die nog fenomenaal functioneert en prima presteert met een slooppremie van de weg te halen, waag ik ernstig te betwijfelen. En dan is mijn geliefde metgezel nog niet eens heel erg belegen. Hij is zestien jaar ‘jong’ en ‘going strong’.

Toch wil de Europese auto-industrie zoveel mogelijk auto’s ouder dan acht jaar (!) worden gesloopt en worden vervangen door nieuwere modellen. Volgens branche-organisatie ACEA is dat veel beter voor het milieu. ACEA wil ook dat de auto’s per se worden gesloopt. Anders worden ze doorverkocht naar Afrika of Oost-Europa (zoals volgens de media nu al gebeurt met auto’s die bij de Duitse sloopregeling zijn ingeleverd) om daar het milieu te vervuilen.

ACEA heeft berekend dat er in de vijftien ‘oude’ EU-landen bijna zeventig miljoen auto’s rijden die acht jaar of ouder zijn. Dat is ruim éénderde van het totale wagenpark in die landen. Als je die vervangt door nieuwe(re) auto’s, scheelt dat twintig megaton broeikasgasuitstoot (CO2) per jaar. Dit komt neer op bijna vijf procent van de totale uitstoot van passagiersauto’s in die landen.

Pijnpunt

Om allerlei gesjoemel te voorkomen, heeft onze overheid, samen met de RAI en BOVAG, bepaald, dat elke auto die in Nederland voor de sloopregeling wordt aangeboden, een APK-keuring moet hebben ondergaan, die nog minstens drie maanden geldig.

Dit levert nu een volgende pijnpunt op bij mijn speurtocht naar een nieuwere ‘gouden koe’ want de APK-keuring van mijn vierwielige vriend is uitgevoerd op 27 oktober 2008 en nu dus minder dan drie maanden geldig. Alvorens ik hem volgens de sloopregeling kan inruilen, moet-ie dus eerst weer worden gekeurd. Wordt vervolgd.