Autokopen.nl Snel gevonden!

Door: Willem van den Elskamp

2009-08-04

“Wordt het ooit nog wat met dat Europa van ons?” vraag ik me soms af. Nou, er zijn wel positieve voortekenen. Zo huurde ik (man met Nederlands paspoort en dito rijbewijs) een auto om een dag of tien boordevol jeugdsentiment door te brengen aan de Italiaanse Rivièra. Daartoe vloog ik met een Frans-Nederlandse luchtvaartmaatschappij naar Nice aan de Franse Côte d’Azur. Bij een van oorsprong Brits autoverhuurbedrijf stond daar een Italiaanse Fiat Grande Punto voor mij klaar. Getuige het kenteken M-OV-4985 was de wagen in de ‘hoofdstad’ van Zuid-Duitsland geregistreerd. Dit begint toch wel ietwat op een grenzenloos Europa te lijken.

Opvallend trouwens hoe gemakkelijk en snel je zo’n huurauto meekrijgt. Als er tenminste een auto beschikbaar is. Want bij de twee eerste verhuurclubs ving ik bot.

Volksverhuizing

“Mijnheer, zoals u waarschijnlijk ook wel weet, zit bij veel banken de geldkraan potdicht. Daarvan hebben wij ook last. Onder normale omstandigheden hebben we genoeg auto’s klaar staan om aan de vraag te voldoen. Maar nu de grote zomerse volksverhuizing weer plaats vindt, moeten we nogal eens ‘Nee’ verkopen”.

Gelukkig had maatschappij nummer drie geen problemen met het reserveren van een vakantiewagen. Bij de balie van die club op het vliegveld van Nice wapper je met je paspoort en rijbewijs, je creditkaart wordt door een scanner gehaald en ze noteren je mobiele nummer.

Daarna vraagt de vriendelijke jongedame achter de balie of ik het eens ben met het bedrag op het formulier. Nou, nog geen 30 euro per dag, all risk verzekerd, plus inzittendenverzekering, diefstalverzekering, 19,6 procent lokale belasting en met onbeperkte kilometrage, vind ik ‘geen geld’. Daar kun je eigenlijk zelf geen auto voor aanschaffen, denkt de Dagobert Duck in mij nog. Dus zet ik mijn krabbel. Met het reserveringsnummer loop ik naar het kantoor van de verhuurclub voor de sleutels. “Bon voyage, veel plezier, graag afgetankt inleveren, au revoir”.

Pasjes

Als autojournalist kun je je bij buitenlandse persreizen concentreren op het rijden en het ontdekken van het nieuwe model. Voor het betalen van het verschuldigde tolgeld op de autostrada/autoroute/autopista zit er dan een klein digitaal kastje aan boord, zodat je door het automatische poortje je weg kunt vervolgen.

Bij introducties in Italië zat er vroeger ook wel een speciaal pasje in het routeboek waarmee je bij de tolpoorten kon ‘betalen’. Een toenmalige collega maakte er een sport van die pasjes te verzamelen zodat hij in de vakantie lekker goedkoop over de autostrada’s kon toeren. Dacht hij. Want tijdens z’n vakantie bleek dat die pasjes maar een beperkte geldigheidsduur hadden. Zo komt boontje om zijn loontje.

Automatico

Op een gegeven moment moet je bij zo’n tolhuisje afrekenen over de afgelegde kilometers op de autostrada. Vroeger zat er dan een man of vrouw in een wachthuisje; je gaf een handvol munten, kreeg eventueel wisselgeld terug en de slagboom ging omhoog.

Nou dat is dus verleden tijd: bij de afritten van de Italiaanse autostrada’s is de automatisering toegeslagen: ‘pagamento automatico’ staat er bij de tolpoorten dan ook duidelijk aangegeven.
Maar dan: links van je staat een kast met lichtjes, gleuven en knoppen. Je kijkt even om het systeem te ontdekken. Uit het niets begint een vrouwenstem zich ermee te bemoeien en beveelt je om de kaart, die je hebt getrokken toen je de autostrada opreed, in een gleuf te steken. Big Sister is watching you!

Na enig zoeken vind je de invoergleuf voor die kaart. Er verschijnt een bedrag op het display. Je stopt een eurobiljet in een andere gleuf. Er begint van alles te rommelen: er valt klinkende munt in een vakje (net alsof je in het casino bij de éénarmige bandiet in de prijzen valt); er gaat er klepje open; je pakt je wisselgeld. En klaar is Guglielmo. “Buon viaggio, arriverderci”. Als je het trucje door hebt, ga je het zelfs leuk vinden om bij de autostrada af te rekenen.

Siësta

Sommige problemen zijn in het grenzenloze Europa universeel. Zoals parkeerproblemen.
In de ochtenduren is het zoeken naar een parkeerplaats in de steden en dorpen van de Rivièra dei Fiori (Bloemenrivièra) een dwaaltocht die zo maar een stief kwartiertje kan duren.

Op sommige plekken mag je parkeren met zo’n parkeerdraaischijf achter de voorruit. Maar ja, inderdaad, er zit er in de huurauto geen parkeerschijf. Tip: neem in uw handbagage altijd een parkeerschijf mee als u van plan bent een auto te gaan huren. Op andere plaatsen moet je een parkeerkaartje kopen. De tarieven vallen mee, voor wie de onchristelijke prijzen in onze eigen Randstad gewend is: één euro voor één uur.

Maar nu komt het leuke van vakantievieren aan de Italiaanse rivièra’s. Tijdens de siësta, vanaf ‘mezzogiorno e mezza’ (dus halféén ’s middags) tot drie uur, is het parkeren gratis. En er is plaats genoeg. Dus als u tijdens de siësta rustig ergens in een kustdorpje zo’n lekker lichte lunch wilt gebruiken (begin met prosciutto con melone of vitello tonnato en wat dacht u daarna van een smakelijke, kruidige pasta?) heeft u daarvoor voldoende tijd en ruimte.

Bekeuring

Als u niet keurig parkeert zoals het hoort – zoals wij deden tijden de wekelijkse mercato in Diano Marina -, dan vind je dus wel mooi een roze briefje van de ‘polizia municipale’ achter de ruitenwisser. We hadden onze ‘Duitse’ Fiat Punto in de Via Gioacchini Rossini geparkeerd op een plek waar dat volgens een verbodsbod niet mocht. Boete: 38 euro.

Die bon ben ik niet gaan betalen op het politiebureau, omdat ik wel ’ns wil weten of die Europese eenwording nu ook werkt. Krijg ik straks in Hilversum een bekeuring in de bus, die dan aan de hand van het Duitse kenteken van de Fiat Grande Punto via het autoverhuurkantoor in Nice naar mij wordt doorgestuurd?

Ik ben zo optimistisch om te hopen dat zulks niet gebeurt. Maar ja, je weet het niet. Misschien is Big Brother in Europa inmiddels al wel machtiger dan ik als argeloze burger nu nog hoop.

Tuffen

Over die Punto overigens geen kwaad woord. Lekker compact om door de smalle dorpstraatjes van de schilderachtige bergdorpjes van Ligurië rond te tuffen; handzaam om overal makkelijk te parkeren, voorzien van een prima airco met vier standen en relatief zuinig met een doorsnee verbruik van 1 op 11,7, waarbij we logischerwijs stukken autostrada afwisselden met ritten over de Via Aurelia en hier en daar berg-op en berg-af.