Willem van den Elskamp
Autojournalist Willem van den Elskamp schrijft wekelijks over auto’s en alle aanverwante zaken die het lezen waard zijn. Altijd actueel en altijd... Lees meer »
Uitsterven
Klik op de afbeelding om te vergroten
Door: Willem van den Elskamp
2010-03-23
“Nee hé, wordt het zo’n dag...”, zegt mijn vriendin zachtjes tegen zichzelf, als ze op een kwade ochtend op haar pikzwarte New Beetle toeloopt en ziet hoe strak de wagen staat ingeparkeerd. Aan de voor- en achterkant is nog hooguit een krappe handbreedte over. Dat wordt minstens tig keer steken om op weg te kunnen naar haar werk.
Gelukkig heeft haar vriend (uw columnist dus) toevallig laatst nog uitgelegd hoe je dat ’t beste kunt doen. Zodra de auto beweegt, de voorwielen alweer in tegengestelde richting draaien. Zulks blijven herhalen, tot je uiteindelijk uit dat minuscule gaatje kunt wegrijden. Jammer genoeg is haar New Beetle nog van voor de ‘uitvinding’ van de parkeersensoren. Zodat ze heel prudent te werk moet gaan om aanraking met de andere auto’s te voorkomen.
Trucjes
Haar vriend leerde dit en andere trucjes dik veertig jaar geleden bij de militaire rijopleiding op de autorijschool van de marechaussee in Apeldoorn. Van die andere trucjes wil ik er nog twee aan de vergetelheid ontrukken. Als je een noodstop moest maken, werd je geleerd om je rechterarm strak naar rechts te steken om de bijrijder op te vangen. Want jij als chauffeur wist natuurlijk wel hoe hard je ging remmen, terwijl de bijrijder dat maar moest afwachten. En het was in de tijd dat veiligheidsgordels nog niet bestonden of in ieder geval nog geen gemeengoed waren in het wagenpark van het Ministerie van Oorlog.
Truc twee: als je door had, dat een stevige (wellicht frontale) botsing onvermijdelijk was, werd je dringend aangeraden om achter het stuur weg te gaan, desnoods dook je bij de bijrijder op schoot. Stuurstangen, die bij een botsing uit zichzelf in twee of meer stukken knakten, danwel kreukelzones, waren ook nog niet uitgevonden. En een stuurstang die de auto in schoot, had hetzelfde effect als een speer in klassieke horrorfilms. Ik bespaar u de details.
Doos
Deze trucs (en ik kan u er nog meer vertellen, zoals de door mij bij auto-introducties nog wel eens toegepaste ‘lege weg’ truc, die in vaderlandse autojournalistieke kringen dan ook bekend staat als de ‘ouwe marechausseetruc’), zijn inmiddels natuurlijk terecht naar de oude doos verwezen. Veiligheidsgordels en kreukenzones zijn immers al decennia vaste prik in autoland. Daarmee komen we dan toch bij een bizar punt, namelijk dat allerlei zaken die ooit ingeburgerd waren, gaandeweg en haast ongemerkt uitgestorven raken.
Ik dacht daar met name aan toen ik afgelopen week naar de nationale presentatie van de nieuwe BMW 5-serie toog. Die presentatie vond plaats in Cothen en wel in het huis/atelier van een kunstenaar/ontwerper, die aldaar aan de Kapellenweg woont. Nu ben ik zo’n beetje de enige Nederlandse autojournalist die nog geen TomTom heeft. Dus moest ik eerst op de landkaart zien uit te vinden, waar Cothen ligt. Dit blijkt een ‘voorstadje’ van Wijk bij Duurstede te zijn. Braaf stuur ik dus richting Cothen. Maar die Kapellenweg blijkt een fors eind buiten het dorp te liggen. Dus ga ik over tot het ouderwetse, doorgaans succesvolle ‘vragen naar de onbekende weg’. Dat is leuk. Zo ontmoet je nog eens iemand. Omdat de geraadpleegden echter ook niet precies weten waar ik moet zijn, heb ik uiteindelijk vier keer de weg moeten vragen. Eén oud boertje sprak ook nog eens met zo’n raar lokaal accent, dat ik meer had aan zijn hoofdbewegingen, die in de bedoelde richting wezen, dan aan zijn tekstuele uitleg van de door mij nog af te leggen route. Waarmee ik maar wil zeggen dat ook het ooit zo handige ‘vragen naar de weg’ dankzij de opkomst van de satellietnavigatie zomaar in korte tijd dreigt uit te sterven.
Eigenwijs
Achteruit inparkeren was tijdens rijles steevast een onderdeel, dat niet altijd gladjes verliep. Dan leerde de instructeur je een trucje: leg je rechterarm op de rugleuning van de rechterstoel. Als je de stoeprand in het midden van de achterruit ziet, ga je pas terugsturen. Of zoiets. Moderne auto’s hebben echter een systeem aan boord, dat eerst zelf bekijkt of er voldoende ruimte is om in te parkeren en – als de chauffeur het goed vindt – geheel automatisch de inparkeerhandeling uitvoert. De chauffeur zit erbij en kijkt ernaar, vooral naar het eigenwijs draaiende stuurwiel voor hem.
Rijbewijs
Waarmee ik maar wil zeggen, dat al die handige trucjes die de rij-instructeur er ooit bij je probeerde in te pompen, gaandeweg dreigen uit te sterven. En als het zo doorgaat met de technische ontwikkelingen, komt de tijd nabij dat niet langer de automobilist een rijbewijs moet hebben, maar dat nieuwe automodellen af-fabriek met een eigen rijbewijs worden afgeleverd. De eigenaar van de auto hoeft alleen nog zelf in- en uit te stappen. Totdat ze ook daar nog iets voor bedenken...
Daarmee worden dan natuurlijk ook de autorijscholen met uitsterven bedreigd. Dus rij-instructeurs bereidt u vast voor op een omscholingscursus. Tot het zover is: let op uw saeck...
