Willem van den Elskamp
Autojournalist Willem van den Elskamp schrijft wekelijks over auto’s en alle aanverwante zaken die het lezen waard zijn. Altijd actueel en altijd... Lees meer »
Engel
Klik op de afbeelding om te vergroten
Door: Willem van den Elskamp
2012-01-25
Na Frits Kroymans en Victor Muller is ook Frits Hessing onlangs gestruikeld over al te hoge ambities. Denk nu niet dat we in Nederland geen goeie automanagers hebben, want die zij er wel degelijk. Zo kunnen de familie Pon, Evert Louwman en Rolf Lauret het hoofd wel (veelal zelfs ruim) boven water houden. Inmiddels is ’Hessing House of Exclusive Cars’ in Utrecht overgenomen door de Louwman Group en draait het weer alsof er niks is gebeurd. Wie goed in zijn slappe was zit heeft dus weer een adresje voor een nieuwe Lambo, Maserati of Rolls...
Begin 1998 bracht Rolls-Royce voor ‘t eerst in 18 jaar weer een totaal nieuw model op de markt. Dat was wereldnieuws. Alleen de deurgrepen en de ‘bull’s eye’ ventilatie-openingen stamden nog van de Silver Spirit, die kort ervoor uit productie was genomen. Bij de Silver Seraph, zoals het kersverse pronkjuweel ging heten, zorgde een V12 van BMW samen met een vijftraps ZF-automaat voor de voortstuwing van de 2.300 kg wegende schoonheid.
Geheimzinnig
Rolls-Royce importeur Hessing kreeg het verzoek van de fabriek om naar de lancering van de Silver Seraph één journalist plus één fotograaf af te vaardigen. Henk Rens, die destijds de PR en marketing bij Hessing bestierde, zag zich opgescheept met een levensgroot dilemma: “Als ik Autovisie vraag, zijn de Autokampioen en AutoWeek kwaad; vraag ik De Telegraaf dan is het AD boos.” Kortom, bedacht Rens, ik vraag een freelancer die zijn eigen fotograaf mag meenemen. U voelt ‘m al aankomen: ik kreeg Henk Rens aan de lijn: “Wil jij...”, enzovoort.
Alles was met veel geheimzinnigheid omgeven. Fotograaf Theo Hogenboom en ik krijgen te horen dat we ons op een bepaalde dag op een bepaald tijdstip op het vliegveld van Birmingham moeten melden. Dat is alles. Zo gezegd, zo gedaan. Nu precies 14 jaar terug. Daar moeten we wachten tot de collega’s uit andere Europese landen zijn gearriveerd. Vervolgens vliegen we met een kleine ‘turbo prop’ naar het uiterste noorden van Schotland, naar de landingsstrook bij het stadje Wick. Vandaar gaat het met busjes naar het nabij gelegen vijftiende eeuwse kasteel Ackergill Tower, dat die vrijdag en zaterdag onze uitvalsbasis vormt.
Danseressen
Vrijdags aan het eind van de middag volgt de onthulling. In een tent achter het kasteel voeren balletdanseressen engelachtige danspassen uit. Waarom dan wel? Dat zit zo: de naam ‘Seraph’ verwijst – voor hen die erin geloven – naar de engel die het dichts bij god staat. Wist ik ook niet. Maar werd uiteraard uitgelegd. Daarna trokken de danseressen het laken weg.
We mogen om de 539 cm lange mastodont, met zijn wielbasis van 312 cm, lopen. Wat een kanjer. Chef-stylist Graham Hull vertelt honderduit over het nieuwe koetswerk: “Natuurlijk moest het Rolls-Royce gezicht bewaard blijven. Waarbij de auto wel minder hoekig, meer afgerond moest worden. Vergeleken met de Silver Spirit is de Seraph 1 inch korter, 1 inch smaller en 1 inch hoger. Dit geeft hem een meer dynamische aanblik.”
“Voor de ‘body language’ kozen we voor de stijl van een motorjacht: een hoge ‘boeg’ met onze beroemde grille, die overigens meer afgerond is dan voorheen. Plus een naar achteren licht aflopende taillelijn. Waarin u de lijnvoering van onze vroegere Silver Cloud herkent.”
Doedelzak
Voor het diner die avond had de organisatie nog een aardigheid bedacht. Alle journalisten en fotografen moeten zich omkleden in een heuse Schotse kilt. Gelukkig krijgen we hulp van de kamermeisjes, anders was ik waarschijnlijk nu nog bezig geweest met mijn kousenbanden...
Bij het diner komt er haggis, het Schotse nationale gerecht, op tafel. Voorafgegaan door de jankende klanken van een doedelzak wordt het dampende gerecht, bestaande uit gevulde schapenmaag, opgediend. Mes en vork mogen pas ter hand worden genomen nadat het beroemde lofdicht op haggis van de Schotse dichter Robert Burns (1759-1796) in extenso is voorgedragen. Allerlei soorten whisky voor, tijdens en na de maaltijd dragen bij aan de spirituele stemming.
Top secret
Zaterdagochtend mogen we in alle vroegte met de Silver Seraph de straat op. Zij het dat dit met de grootst mogelijke prudentie gebeurt. Onze route voert van Ackergill Tower nog verder noordwaarts tot ‘het eind van de wereld’. Daar staat nog één huis, toepasselijk ‘The Last House’ geheten. We krijgen overigens een aardige ‘bewaker’ mee. Deze Howard ziet erop toe dat we nergens de bebouwde kom inrijden. Want alles van de Silver Seraph is ‘top secret’.
Bij de vuurtoren van John o’Groats, vanwaar we de Orkney Eilanden bijna kunnen aanraken, schiet fotograaf Theo diverse rolletjes vol. Terug bij het kasteel maakt hij de beroemd geworden foto van de Silver Seraph met doedelzakspeler ernaast, die later in allerlei bladen en autojaarboeken terug te vinden zal zijn.
Embargo
Zondags in de loop van de dag komen we weer op Schiphol aan. En kan het tikwerk beginnen. Maar de muis krijgt nog een staartje. Rolls-Royce had bij de introductie bedongen dat er op het nieuws over de Silver Seraph een embargo gold tot de persdag van Genève, in de eerste week van maart 1998.
Dat kwam Mario Vos, hoofdredacteur van AutoPress, nogal slecht uit. AutoPress verscheen altijd net op de valreep van een maandwissel. Goed, als je dan toch een embargo doorbreekt, dan ook maar goed, dacht Mario en kondigde mijn artikel op de cover van AutoPress aan als ‘wereldprimeur’.
Daar had je de poppen aan het dansen. Henk Rens was boos en verdrietig. Hoofdredacteur Meinard Carper van AutoWeek was echt kwaad. Hij vroeg bij Hessing op hoge toon om uitleg: “Hoe kan het dat AutoPress dit nieuws plus sfeerverslag plus rij-impressie heeft?”
Beeldspraak
Later dat voorjaar heb ik de Silver Seraph-story nog geleverd aan De Gooi en Eemlander en allerlei andere bladen. Het was een lucratief weekend.
Dat ik bij de beeldspraak geen cliché uit de weg ging, bewijst dit fotobijschrift: “Rijden met de ‘Silver Seraph’ – de engel die vlakbij god staat – is een hemelse ervaring”. Verzin het maar. Baten deed het allemaal niet. BMW, de nieuwe eigenaar van Rolls-Royce, nam de Silver Seraph in september 2001 al weer uit productie. In 1998, 1999, 2000 en 2001 zijn er in totaal ongeveer zesduizend exemplaren van dit model (kostprijs destijds circa 800.000 gulden) gebouwd.
