Over Maybach

Fijne houtsoorten, hoge kwaliteit autolak, exclusieve leersoorten en andere speciale materialen – de limousines van Maybach zijn topproducten. Volledig aangepast aan de smaak van de klanten vormen de auto’s unieke exemplaren.

Historie

Maybach is een Duits merk van bijzonder luxe, exclusieve en daarmee dure auto’s. Nagenoeg iedere Maybach wordt op maat gemaakt naar wens van de koper. De oorsprong van Maybach ligt in het bedrijf Luftfahrzeug-Motorenbau (Luchtschip Motorenbouw) van Wilhelm Maybach en Ferdinand Graf von Zeppelin. Het Verdrag van Versaille, dat het eind van de Eerste Wereldoorlog markeerde, verbood Duitse fabrieken echter nog langer zeppelins te produceren.

Het bedrijf werd omgedoopt naar Maybach-Motorenbau en ging, onder technische leiding van zoon Karl Maybach, onder meer auto’s produceren. Dit waren de eerste hoogtijdagen van het automerk. Na de Tweede Wereldoorlog bestond Maybach alleen nog als reparatiebedrijf voor verschillende automerken. 20 jaar later werden deze werkzaamheden geïntegreerd in het Daimler-concern, het moederbedrijf van Mercedes-Benz.

In 1997 presenteerde Mercedes op de Tokyo Motor Show de ‘superdeluxe’ conceptcar Mercedes-Benz Maybach, een limousine gebaseerd op de luxueuze S-klasse sedan van Mercedes. Na de succesvolle ontvangst besloot Mercedes productiemodellen te bouwen, maar dan onder de merknaam Maybach. Hiervoor werd het klassieke merk nieuw leven ingeblazen.

Tussen 2002 en 2012 werden de limousines gefabriceerd in de Daimler-fabriek in Sindelfingen. Daarbij werd veel technologie gebruikt van zustermerk Mercedes-Benz. Uiteindelijk bleek Maybach maar zo’n 10 procent van de geplande nieuwe modellen te verkopen. De productie werd dan ook gestaakt in 2012. In plaats van Maybach-modellen zullen vanaf 2013 luxueuze en extra verlengde uitvoeringen verschijnen van de Mercedes-Benz S-Klasse.

Klassieke modellen

Het eerste, experimentele automodel van Maybach werd in 1919 gebouwd. 2 jaar later stond de productieversie op de Autoshow van Berlijn. De auto – simpelweg Maybach genaamd – had een 5.738 cc zescilinder motor en een tweeversnellingsbak. Het chassis van hoge kwaliteit met exclusief bodywork werd geproduceerd door gespecialiseerde carrosseriebouwers.

In 1929 verscheen de Maybach Zeppelin DS 8 cabriolet. Deze had een 6.922 cc V12-motor. Latere modellen waren uitgevoerd met een W5-zescilindermotor en zeven versnellingen. Tussen 1934 en 1940 verscheen de SW-serie. Naast de sedan bestond deze uit een roadster. De enorm hoge spatborden, doorlopend van voor tot achter en tevens de onderzijde van de body vormend, waren in lijn met de aflopende achterkant.

Aangezien iedere Maybach ook toendertijd al werd aangepast aan de specifieke wensen van de klant, was het voor die tijd een dure auto. Voor de V12 Zeppelin op maat vroeg Maybach meer dan 40.000 Duitse mark.

Moderne modellen

De basismodellen uit de Daimler-tijd waren de Maybach 57 en 62. De modelnamen verwezen naar het aantal decimeters in lengte. Het idee was dat de eigenaar van een Maybach 57 zelf de auto reed, terwijl de 62 door een chauffeur zou worden bestuurd. De auto’s hadden een Mercedes 5,5 liter twinturbo V12-motor, die ruim 540 pk leverde.

Van beide modellen bestond een S-versie, een ‘speciale’ uitvoering met grote wielen en een standaard luxer. Van de 62S bestond ook een Landaulet-uitvoering. In deze convertible limousine was zelfs het chauffeurscompartiment uitgerust met sieraccessoires in glanzend zwarte pianolak. Diverse technische snufjes moesten voorkomen dat het met open dak achterin te onaangenaam werd.

Inclusief persoonlijke aanpassingen en belastingen kwam de prijs van de Landaulet (2008) uit op zo’n anderhalf miljoen euro – wat duidelijk maakte dat Maybach behoorde tot het absolute topsegment. Voor Nederland was slechts een exemplaar beschikbaar.

Maybach Exelero

In de jaren 1930 had Maybach samengewerkt met autobandenfabrikant Fulda. Deze ontwikkelde toen een type autoband dat tests doorstond bij snelheden van meer dan 200 kilometer per uur. Het uiteindelijke productiemodel haalde de markt niet vanwege de uitbrekende Tweede Wereldoorlog.

In de 21e eeuw gaf Fulda de opdracht voor de bouw van een eenmalig Maybach-model, de Exelero, om een nieuw assortiment van ultra high performance banden te kunnen showen en testen. De limo Maybach 57 werd omgetoverd in een unieke coupé, die keer op keer aangepast werd op basis van testen in een windtunnel.

Ondanks het gewicht van 2,66 ton bereikte de Exelero vanuit stilstand een snelheid van 100 km/u in 4,4 seconden. Daarvoor werd de V12-motor getuned tot 5,9 liter en zevenhonderd pk. In 2005 werd het beoogde eindresultaat bereikt: De Maybach Exelero bereikte het wereld snelheidsrecord voor limousines – 351 kilometer per uur – op standaard banden.

Maybach Family Foundation

Maybach ontplooide activiteiten buiten de autobranche die gericht waren op de doelgroep van het merk. Zo sponsorde het bedrijf het polo wereldkampioenschap. Daarnaast organiseerde het merk, samen met golfer Nick Faldo, de Maybach Golf Cup voor (potentiële) Maybach-klanten.

De nazaten van Wilhelm en Karl Maybach wilden ook iets nalaten buiten de doelgroep. Daarvoor was een fonds opgericht, de Maybach Family Foundation. Deze stichting beheert onder meer de archieven van de familiebedrijven (‘Maybach Museum’), die publiek toegankelijk zijn.

De Foundation kent ook een Maybach Academy. Geheel in de geest van de pionierende voorouders, biedt de Maybach Family Foundation een mentorprogramma aan getalenteerde, veelbelovende jongeren uit arme landen. De geselecteerde jongeren worden begeleid door creatieve topmensen uit de zakenwereld. Ook deelt de Foundation de Maybach Excellence Award in Mentoring Leadership uit.