Het nieuwe Center of Excellence (CoE) in Sindelfingen, Duitsland, belichaamt alles waarvoor het automerk Maybach staat. Naast de state-of-the-art productiefaciliteit is het CeO de standplaats van de persoonlijke klantmanagers. Iedere Maybach klant kan de persoonlijke manager op elk gewenst moment benaderen.

Daarnaast huist op het terrein van 2200 vierkante meter de Maybach Studio. Deze biedt de klant een verbazingwekkend assortiment fijne houtsoorten, hoge kwaliteit autolak, exclusieve leersoorten en andere speciale materialen. Overleg tussen de klant en de persoonlijke klantmanager resulteert in een unieke topsegment auto die de stijl en de smaak van de eigenaar weerspiegelt.

Zodra een auto besteld is, kan de klant de eigen Maybach stapsgewijs vorm zien krijgen – tot dat onvergetelijke moment: Het overhandigen van de autosleutels en de eerste autorit, in de wetenschap dat deze Maybach de enige in z’n soort is die de wereld kent.

Historie
Maybach is een Duits merk van bijzonder luxe, exclusieve en daarmee dure auto’s. Nagenoeg iedere Maybach wordt op maat gemaakt naar wens van de koper. Sinds 2002 worden de limousines gefabriceerd in de Daimler-fabriek in Sindelfingen. Hierbij wordt veel technologie gebruikt van zustermerk Mercedes-Benz.

De oorsprong van Maybach ligt in het bedrijf Luftfahrzeug-Motorenbau (Luchtschip Motorenbouw) van Wilhelm Maybach en Ferdinand Graf von Zeppelin. Het Verdrag van Versaille, dat het eind van de Eerste Wereldoorlog markeerde, verbood Duitse fabrieken echter nog langer zeppelins te produceren.

Het bedrijf werd omgedoopt naar Maybach-Motorenbau en ging, onder technische leiding van zoon Karl Maybach, onder meer auto’s produceren. Dit waren de eerste hoogtijdagen van het automerk. Na de Tweede Wereldoorlog bestond Maybach alleen nog als reparatiebedrijf voor verschillende automerken. Twintig jaar later werden deze werkzaamheden in het Daimler concern geïntegreerd.

In 1997 presenteerde Daimler dochter Mercedes-Benz op de Tokyo Motor Show de superdeluxe conceptauto Mercedes-Benz Maybach. Deze limo was gebaseerd op de luxe S-klasse sedan van Mercedes. Na de succesvolle ontvangst besloot Mercedes productiemodellen te bouwen, maar dan onder de merknaam Maybach. Hiervoor werd het klassieke merk nieuw leven ingeblazen.

Uiteindelijk blijkt Maybach maar zo’n tien procent van de geplande nieuwe modellen te verkopen. Mercedes-Benz krijgt hulp van het luxemerk Aston Martin om het merk Maybach succesvoller te maken. Toch blijft de toekomst van het merk onzeker.

Klassieke modellen
Het eerste experimentele automodel van Maybach werd in 1919 gebouwd. Twee jaar later stond de productieversie op de Autoshow van Berlijn. De auto – simpelweg Maybach genaamd – had een sv 5738 cc zescilinder motor (die ook aan Spyker werd verkocht) en een tweeversnellingsbak. Het chassis van hoge kwaliteit met exclusief bodywork werd verricht door carrosseriebouwers Spohn, Glaser, Armhruster, Erdmann & Rossi en Voll-Ruhrbeck.

In 1929 verscheen de Maybach Zeppelin DS 8 cabriolet. Deze had een 6922 cc V-12 motor. Latere modellen waren uitgevoerd met een W5 zescilinder motor en zeven versnellingen. Tussen 1934 en 1940 verscheen de SW-serie. Naast de sedan bood deze een roadster. De enorm hoge spatborden, doorlopend van voor tot achter en tevens de onderzijde van de body vormend, waren in lijn met de aflopende achterkant.

Aangezien iedere Maybach ook toendertijd al werd aangepast aan de specifieke wensen van de klant, was het voor die tijd een dure auto. Voor de V12 Zeppelin op maat vroeg Maybach meer dan 40.000 Duitse Mark.

Huidige modellen
De basismodellen die sinds 2002 verschijnen, zijn de Maybach 57 en 62. De modelnamen verwijzen naar het aantal decimeters in lengte. Het idee is dat de eigenaar van een Maybach 57 zelf de auto rijdt, terwijl de 62 door een chauffeur wordt bestuurd. De auto’s hebben een Mercedes 5,5 liter twin-turbo V12-motor, die ruim 540 pk levert.

Van beide modellen bestaat een S-uitvoering. In tegenstelling tot de meeste merken gaat het hierbij niet om een sportuitvoering, maar om een ‘speciale’ uitvoering. De wielen zijn 20 inch groot en staan 13 millimeter lager. Het interieur wordt standaard luxer uitgevoerd dan de basismodellen, onder meer met een panoramadak. Inwendig hebben de S-modellen een zesliter versie van de V12-motor. Dat levert ruim 600 pk op, en een sprint van 0-100 km/u in minder dan 6 seconden.

Van de 62S is ook een Landaulet uitvoering. In deze convertible limousine is zelfs het chauffeurscompartiment uitgerust met sieraccessoires in glanzend zwarte pianolak. Diverse technische snufjes moeten voorkomen dat het met open dak achterin te onaangenaam wordt. Hiertegen heeft de Landaulet onder andere winddeflectoren en een intercom handset.

Inclusief de persoonlijke aanpassingen komt de Landaulet op 900.000 euro. Mét belastingen komt het eindbedrag uit op zo’n anderhalf miljoen euro – een prijs die duidelijk maakt dat Maybach behoort tot het absolute topsegment. Wie het allemaal nog exclusiever wil kan een exemplaar uit de gelimiteerde Zeppelin-uitvoering bestellen.

Tweede leven
Het Maybach-gamma kreeg in 2010 nog een facelift. Binnen enkele jaren gaat het exclusieve merk echter een tweede leven tegemoet. Moederbedrijf Daimler wil vanaf 2012 vijf nieuwe modellen uitbrengen. Om het brandstofverbruik drastisch terug te brengen worden deze voorzien van een hybride aandrijving. Ze zullen vooral worden geleverd aan opkomende automarkten als Rusland, China en het Midden-Oosten.

Maybach Exelero
In de jaren dertig had Maybach samengewerkt met autobandenfabrikant Fulda. Deze ontwikkelde toen een type autoband dat tests doorstond bij snelheden van meer dan tweehonderd kilometer per uur. Het uiteindelijke productiemodel haalde de markt niet vanwege de uitbrekende Tweede Wereldoorlog.

In de 21e eeuw gaf Fulda de opdracht voor de bouw van een éénmalig Maybach-model, de Exelero, om een nieuw assortiment van ultra high performance banden te kunnen showen. De limo Maybach 57 werd omgetoverd in een coupé. De specificaties waren de uitkomst van een wedstrijd van de transportontwerp afdeling van de Technische Universiteit Pforzheim (Duitsland).

De resulterende tweezits showauto was een uniek exemplaar, dat ook gebruikt werd in rijtests. Zo werd de body keer op keer aangepast op basis van testen in een windtunnel. Ondanks het gewicht van 2,66 ton bereikte de Exelero vanuit stilstand een snelheid van honderd kilometer in 4,4 seconden. Daarvoor werd de V12-motor getuned tot 5,9 liter en zevenhonderd pk.

In 2005 werd het beoogde eindresultaat bereikt: De Maybach Exelero bereikte het wereld snelheidsrecord voor limousines – 351 kilometer per uur – op standaard banden.

Maybach Family Foundation
Maybach ontplooit activiteiten buiten de autobranche die zijn gericht op de doelgroep van het merk. Zo sponsort het bedrijf het polo wereldkampioenschap. Daarnaast organiseert het merk, samen met golfer Nick Faldo, de Maybach Golf Cup voor (potentiële) Maybach klanten.

De nazaten van Wilhelm en Karl Maybach wilden ook iets nalaten buiten de doelgroep. Daarvoor hebben ze een fonds opgericht, de Maybach Family Foundation. Deze stichting beheert onder meer de archieven van de familiebedrijven (‘Maybach Museum’). Deze zijn publiek toegankelijk.

De Foundation kent ook een Maybach Academy. Geheel in de geest van de pionierende voorouders, biedt de Maybach Family Foundation een mentorprogramma aan getalenteerde, veelbelovende jongeren uit arme landen. De geselecteerde jongeren worden begeleid door creatieve topmensen uit de zakenwereld.

Mentoren zijn bijvoorbeeld de speciaal adviseur van de Verenigde Naties mevrouw Audrey E. Kitagawa, premier van de Duitse deelstaat Baden-Wuerttemberg meneer Guenther H. Oettinger, en Amerikaans acteur Kirk Douglas. Ook deelt de Foundation de Maybach Excellence Award in Mentoring Leadership (de Maybach prijs in uitmuntend mentorschap) uit.